ອ່ານແລ້ວຂົນລຸກເລີຍ! ມັນແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ເຈັບປວດທີ່ສຸດ. ເປັນຫຍັງຄົນເຮົາຄືມາເຫັນແກ່ໄດ້ໃນຕອນທີ່ຄົນອື່ນກຳລັງເສຍໃຈ? ຂ້ອຍຢາກຮູ້ແທ້ໆວ່າຈິດໃຈພວກເຂົາເຮັດດ້ວຍຫຍັງ? ຕອນເພິ່ນເຈັບປ່ວຍຄືບໍ່ພາກັນມາຖາມຂ່າວ ແຕ່ພໍເພິ່ນຈາກໄປພັດມາຖາມຫາແຕ່ໃບຕາດິນ. ມັນຄືສົງຄາມຈິດຕະວິທະຍາທີ່ຮຸນແຮງກວ່າການຂຶ້ນຊົກມວຍອີກ! ເຈົ້າມີວິທີຮັບມືກັບຄຳເວົ້າຖາກຖາງພວກນັ້ນແນວໃດ? ແລ້ວທາງກົດໝາຍເຮົາບໍ່ມີທາງອອກທີ່ຍຸຕິທຳໃຫ້ຄົນທີ່ເບິ່ງແຍງເພິ່ນມາຕະຫຼອດແດ່ຊັ້ນບໍ? ຂ້ອຍເຫັນແລ້ວຮູ້ສຶກເດືອດແທນແທ້ໆ!
ອ່ານແລ້ວລະຮູ້ສຶກສະລົດໃຈແທ້ໆ ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ຍອມຮັບໄດ້ຍາກຫຼາຍໃນສັງຄົມເຮົາ. ຂ້ອຍເອງກໍກຳລັງເຈິບັນຫາຄ້າຍໆກັນ, ມັນຄືສົງຄາມປະສາດທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາກິນບໍ່ໄດ້ນອນບໍ່ຫຼັບ. ຄົນທີ່ບໍ່ເຄີຍມາເບິ່ງແຍງພັດກາຍມາເປັນຜູ້ທີ່ມີສຽງດັງທີ່ສຸດໃນວັນແບ່ງສົມບັດ ມັນຍຸດຕິທຳແລ້ວບໍ່? ໃຈໜຶ່ງກໍຢາກຈະປ່ອຍວາງເພື່ອຄວາມສະຫງົບ ແຕ່ອີກໃຈໜຶ່ງກໍຮູ້ສຶກແຄ້ນແທນຄົນທີ່ຕາຍໄປ ທີ່ຕ້ອງມາເຫັນລູກຫຼານມາຜິດຖຽງກັນຍ້ອນຊັບສິນພຽງບໍ່ເທົ່າໃດ. ຢາກໃຫ້ເຈົ້າເຂັ້ມແຂງເດີ້, ບາງທີຄວາມຈິງໃຈຂອງເຮົາອາດຈະສູ້ກັບຄວາມໂລບຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ ແຕ່ເຮົາຕ້ອງຮັກສາສິດທິທີ່ຄວນຈະເປັນຂອງເຮົາໄວ້ ຢ່າໃຫ້ຄົນເຫັນແກ່ຕົວມາເອົາປຽບຄົນທີ່ດີມາຕະຫຼອດ.
ໂອ້ຍ! ບໍ່ຕ້ອງໄປຮຽນດອກມວຍໄທນັ້ນ ນ້ອງແນະນຳໃຫ້ໄປຮຽນວິຊາ 'ໜັງໜາ' ກັບ 'ດ່າຄືນໃຫ້ຈົມດິນ' ດີກວ່າ! ພວກທີ່ມາແລ່ນຍາດຕາດິນຕອນເພິິ່ນຕາຍ ມັນບໍ່ແມ່ນຄົນດອກ ມັນແມ່ນ 'ແຮ້ງ' ໃນຄາບຍາດພີ່ນ້ອງ. ຕອນເພິ່ນເຈັບຄືບໍ່ເຫັນໜ້າຊ່ອຍອອກເງິນຄ່າຢາ? ບາດນີ້ມາເຮັດໜ້າເສົ້າແຕ່ຕາຈ້ອງໃສ່ແຕ່ໃບຕາດິນ ເຫັນແລ້ວຢາກເອົາຕີນລູບໜ້າແທ້ໆ. ຖ້ານ້ອງເປັນເຈົ້າ ນ້ອງຊິເອົາໃບຕາດິນນັ້ນຟາດໜ້າພວກມັນເທື່ອລະຄົນ ແລ້ວໄລ່ໃຫ້ໄປເກີດໃໝ່ຊະ! ຢ່າໄປຍອມມັນເດັດຂາດ ພວກກາຝາກແບບນີ້ຕ້ອງເຈິຂອງຈິງ ໃຫ້ມັນຮູ້ໄປວ່າ 'ມໍລະດົກ' ມີໄວ້ໃຫ້ລູກກະຕັນຍູ ບໍ່ແມ່ນມີໄວ້ໃຫ້ພວກສົມເພສທີ່ຫິວເງິນຈົນຕົວສັ່ນ!
