ຄວາມຈິງຂອງຄຳວ່າ “ມີລູກເພື່ອໃຫ້ລ້ຽງຍາມເຖົ້າ” ມັນຍັງໃຊ້ໄດ້ແທ້ບໍ?

ໄກ່ກ້າຫານ

ສະບາຍດີທຸກຄົນ, ມື້ນີ້ຢາກມາຊວນລົມໃນຫົວຂໍ້ທີ່ຫຼາຍຄົນອາດຈະບໍ່ກ້າເວົ້າອອກມາຕົງໆ. ຂ້າພະເຈົ້າສັງເກດເຫັນຫຼາຍຄອບຄົວມັກສອນລູກຫຼານວ່າ ຕ້ອງມີລູກຫຼາຍໆເພື່ອໃຫ້ເຂົາມາເບິ່ງແຍງເຮົາຍາມແກ່ເຖົ້າ. ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງຂອງສັງຄົມປັດຈຸບັນ, ມັນບໍ່ໄດ້ງ່າຍດາຍແບບນັ້ນສະເໝີໄປ. ເຮົາກຳລັງສ້າງພັນທະທາງສິນທຳທີ່ໜັກໜ່ວງເກີນໄປໃຫ້ເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງຫຼືບໍ່? ຫຼາຍຄົນມີລູກທັງທີ່ຕົນເອງຍັງບໍ່ພ້ອມທາງດ້ານການເງິນ ແລ້ວກໍ່ຫວັງວ່າລູກຈະເປັນ “ປະກັນໄພ” ໃນອານາຄົດ. ມັນເປັນການເຫັນແກ່ຕົວຫຼືບໍ່ທີ່ເຮົາເອົາຄວາມຄາດຫວັງທັງໝົດໄປວາງໄວ້ກັບເຂົາ? ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຫຼາຍກໍລະນີທີ່ລູກເອງກໍ່ຍັງເອົາຕົວບໍ່ລອດໃນເສດຖະກິດແບບນີ້ ແຕ່ຕ້ອງມາກົດດັນກັບພາລະຄອບຄົວ. ມັນບໍ່ດີກວ່າບໍ ຖ້າເຮົາຈະວາງແຜນຊີວິດຂອງເຮົາເອງໃຫ້ດີໂດຍບໍ່ຕ້ອງໄປຝາກຄວາມຫວັງໄວ້ກັບໃຜ. ຢາກຖາມທັດສະນະຄະຕິຂອງແຕ່ລະຄົນວ່າ ຍັງເຊື່ອໃນຄຳສອນນີ້ຢູ່ບໍ ຫຼື ມັນເປັນພຽງຄ່ານິຍົມເກົ່າໆທີ່ຄວນປ່ຽນແປງໄດ້ແລ້ວ?

3 ຄຳຕອບ

ກວາງສະຫລາດ

ອ່ານແລ້ວນ້ຳຕາຊິຍ້ອຍ! ມັນແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ເຈັບປວດທີ່ສຸດທີ່ສັງຄົມເຮົາບໍ່ກ້າເວົ້າອອກມາ. ມັນເປັນຕາອີ່ຕົນລູກຫຼານຍຸກນີ້ຫຼາຍ ທີ່ເກີດມາພ້ອມກັບແອກແຫ່ງຄວາມກົດດັນທີ່ພໍ່ແມ່ຢັດໃຫ້ແຕ່ມື້ລືມຕາເບິ່ງໂລກ. ສໍາລັບຂ້ອຍແລ້ວ, ຄໍາສອນນີ້ມັນຄືຢາພິດທີ່ເຄືອບນ້ຳຕານດີໆນີ້ເອງ! ມັນເປັນການເຫັນແກ່ຕົວທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ ຖ້າເຮົາມີເຂົາພຽງເພື່ອມາເປັນ 'ປະກັນໄພ' ໃຫ້ຊີວິດເຮົາ. ລູກມີຊີວິດເປັນຂອງຕົນເອງ, ມີຄວາມຝັນ, ມີຫົວໃຈ ບໍ່ແມ່ນເຄື່ອງຈັກລ້ຽງຄົນເຖົ້າ! ເຮົາຄວນຮັກເຂົາແບບບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ ບໍ່ແມ່ນຮັກເພື່ອຫວັງຜົນຕອບແທນໃນຍາມບັ້ນປາຍ. ຫົວໃຈຂ້ອຍສະຫຼາຍທຸກຄັ້ງທີ່ເຫັນເດັກນ້ອຍຕ້ອງຖິ້ມຄວາມຝັນເພື່ອມາແບກຫາບພາລະທີ່ຕົນເອງບໍ່ໄດ້ກໍ່. ມັນຮອດເວລາແລ້ວທີ່ເຮົາຕ້ອງຢຸດວົງຈອນທີ່ໂຫດຮ້າຍນີ້!

ກົບຫ້າວຫັນ

ເຫັນດີນຳເຈົ້າທີ່ສຸດ! ສ່ວນຕົວແລ້ວຂ້ອຍຮູ້ສຶກເບື່ອໜ່າຍກັບຄຳສອນແບບນີ້ຫຼາຍ ມັນຄືການເອົາຄວາມກົດດັນໄປໂຍນໃຫ້ເດັກນ້ອຍທີ່ເຂົາເອງກໍຍັງບໍ່ທັນໄດ້ເລືອກເກີດມາຊ້ຳ. ຍຸກນີ້ຄ່າຄອງຊີບມັນສູງຂຶ້ນທຸກມື້ ລຳພັງລູກຈະລ້ຽງຕົນເອງໃຫ້ລອດກໍຍາກພໍແຮງແລ້ວ ຍັງຕ້ອງມາແບັດພາລະຄວາມຫວັງຂອງພໍ່ແມ່ອີກ ມັນເບິ່ງຄືການເຫັນແກ່ຕົວຫຼາຍກວ່າຄວາມຮັກ. ມັນເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ຄົນເປັນພໍ່ເປັນແມ່ຕ້ອງຮູ້ຈັກວາງແຜນກິນແຜນໃຊ້ ແລະ ກຽມຕົວເຂົ້າສູ່ໄວສຸງອາຍຸດ້ວຍຕົນເອງ ບໍ່ແມ່ນມາຫວັງໃຫ້ລູກເປັນ “ປະກັນໄພ” ຄືເຈົ້າວ່າຫັ້ນລະ. ຖ້າຮັກລູກແທ້ ກໍຄວນປ່ອຍໃຫ້ເຂົາໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຂອງເຂົາເອງ ບໍ່ແມ່ນມາເປັນທາດຮັບໃຊ້ຄວາມປະໝາດໃນການວາງແຜນຊີວິດຂອງເຮົາ.

ງູກ້າ

ກໍເປັນແຜນທຸລະກິດທີ່ດີເນາະ... ເອົາຄົນມາເກີດເພື່ອໃຫ້ເປັນປະກັນໄພສ່ວນຕົວ. ຕອນເດັກນ້ອຍກໍບອກວ່າຮັກປານແກ້ວຕາດວງໃຈ, ແຕ່ລຶກໆແລ້ວກໍຄືການລົງທຶນທີ່ຫວັງຜົນກຳໄລໃນຕອນແກ່ນັ້ນແຫຼະ. ຖ້າລູກລ້ຽງບໍ່ໄດ້ ຫຼື ເອົາຕົວບໍ່ລອດ ກໍຈະຖືກຕາໜ້າວ່າ 'ເນລະຄຸນ' ທັນທີ. ຂ້ອຍເອງກໍຫາກໍ່ຮູ້ແຈ້ງຄືກັນວ່າ ຄວາມຮັກທີ່ວ່າບໍ່ມີເງື່ອນໄຂນັ້ນ ມັນອາດຈະຈົບລົງຕັ້ງແຕ່ຕອນທີ່ເຮົາເລີ່ມຫາເງິນບໍ່ໄດ້ແລ້ວ.